உழைப்பால் உயர்ந்தவர்கள் - பழந்தமிழர்!

 

உழைப்பால் உயர்ந்தவர்கள் - பழந்தமிழர்!

        பாரியை ஒத்த வள்ளல்கள் தோன்றி வளர்ந்த நாடு நம் தமிழ்நாடு. இத்தகைய வள்ளல்கள் செல்வத்தின் பயன் எது என்பதை வாழ்ந்து காட்டினர். முதலாளி வர்க்கம் தொழிலாளி வர்க்கம் என்ற பிரிவினையும், அப் பிரிவினையால் ஏற்படும் துன்பங்களும் அக்காலத்தில் இல்லை.  செல்வர் வாழ்க்கைக்கு ஒரு உதாரணமாக, கோவலன் பெருஞ்செல்வர் குடும்பத்தில் பிறந்தவன், மணம் ஆன பிறகு தனிக்குடும்பம் நடத்தி வந்தான். தானே வாணிகமும் செய்தான். மாதவியோடு சேர்ந்து குலந்தரு வான்பொருட் குன்றம் தொலைத்தான்.

மலையத்தனைச் செல்வத்தை அழிப்பினும், மாதவியை வெறுத்து வந்த பின்னர்த் தந்தையைக் கண்டிருப்பானேயாகில் மறுபடியும் மலையத்தனைச் செல்வத்தைப் பெற்று மீண்டும் வாணிகம் தொடங்கியிருக்கலாம். ஆனால், மானமுடைய அவன் அவ்வழியை மேற்கொள்ளவில்லை. மீண்டும் தனது உழைப்பால் பொருள் தேடவேண்டும் என்று நினைத்தானே தவிர, எளிமையாக மானத்தை இழந்து பொருளைப் பெறவேண்டும் என்று எண்ணவில்லை.

இன்று கள்ளச் சந்தையில் பொருள் தேடும் பெரியோர் நிறைந்த நம் நாட்டில் இத்தகைய உதாரணம் எங்ஙனம் வரவேற்கப்படுமோ அறியோம்! ஏழையாயினும், நடுத்தர வகுப்பாராயினும், உழைப்பையே அணிகலமாகக் கொண்டு வாழ்ந்தனர் பழந்தமிழர். உழைப்பு அல்லது முயற்சியை ‘தாள்’ என்ற சொல்லால் குறித்தனர். முயற்சியற்ற அரசரை எள்ளி நகையாடினர்.

”மண்டு அமர் பரிக்கும் மதனுடை நோன் தாள்” (புறம்,75)

எனவரும் அடி பழந்தமிழர் முயற்சிப் பெருக்கைக் காட்டும்.

இடைக்குல மடந்தையின் பொருளாதாரம்

        நடுத்தர வகுப்பில் உள்ள குடும்பங்கள் இடையர் குலப் பெண்கள் மாடுகள் வைத்துப் பால், மோர், நெய் முதலியவற்றை விற்று வாழ்க்கை நடத்தினார்கள். குடும்பத்தை நடத்தும் பொறுப்புப் பெண்ணுக்குத் தான் உள்ளது. ஆண் மகனுக்கு இல்லை. இது கருதியே வீட்டை ஆள்கின்றவள் என்ற பொருள் தரும் ‘இல்லாள்’ என்ற ஒரு சொல் தமிழில் இருக்கிறது. ஆனால், அதற்கு மறுதலையாக ‘இல்லாளன்’ என்ற சொல்லை உண்டாக்கவில்லை.

 குடும்பத்தை நடத்தும் பெண் ஒருத்தி, விடியற்காலத்தில் எழுந்து மோரைக் கடைந்து மோர், நெய்  இரண்டையும் விற்று குடும்பத்தையும், சுற்றத்தாரையும் காப்பாற்றுகிறாள். பட்டினிக் கிடந்து பொருளைச் சேகரிக்க வேண்டும் என்ற பேதைமை தமிழ் நாட்டில் இல்லை. ஆனால் வருமானம் முழுவதையும் செலவிட்டுக் கடனாளியாகிற வழக்கமும் இல்லை. அறிவுடைய ஒருவன் அளவறிந்து செலவு செய்வான். இதைக் கருதியே வள்ளுவப் பெருந்தகையார்,

”ஆகாறு அளவுஇட்டி தாயினுங் கேடில்லை

 போகாறு அகலாக் கடை”  (குறள்.478)

என்று கூறினார். ‘வருமானம் குறைவாயிருப்பினும் கெடுதலில்லை. செலவு அதனைவிட மேற்போகாது விடத்து’ என்பதே இதன் பொருள். மோர் விற்ற பொருளால் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றிய நம் ஆயர்குல மடந்தை, நெய் விற்றப் பொருளைப் பொன்னை வாங்காமல் கறவை மாடுகளையும், பசுக்களையும் வாங்கினாளாம். தனது தொழிலுக்கு ஏற்ற முறையில் பயன்படக் கூடியவையான கறவை மாடுகளை வாங்கினாள். வகையறிந்து, பயன் தரும் வழியில் முதலீடு செய்து (Investing) பயன் அடைந்தாள். இதனைப் பெரும்பாணாற்றுப்படையில்,

          ”நள்ளிருள் விடியற் புள்ளெழப் போகிப்

            புலிக்குரல் மத்தம் ஒலிப்ப வாங்கி

             .......  .....    .......   .......

         குறுநெறிக் கொண்ட கூந்தல் ஆய்மகள்

         அளைவிலை உணவின் கிளையுடன் அருத்தி

         நெய்விலைக் கட்டிப் பசும்பொன் கொள்ளாள்

         எருமை நல்லான் கருநாகு பெறுஉம்

         மடிவாய்க் கோவலர்”   (பெ.பா.155-166)

இடைக்குல மடந்தையின் வாழ்க்கை மற்றும் நடுத்தர மக்களின் வாழ்க்கைக்கு ஓர் உதாரணமாக அமைகின்றது.

       மிகத் தேர்ந்தப் பொருளியல் வல்லுநர் எதிர்கால நலன் நோக்கிக் கைப்பொருளை முதலீடு செய்வது போல் இவளும் செய்கிறாள். நெய் விற்ற பணத்தைப் பசும்பொன் கட்டியாக மாற்றாமல், எருமை, நல் ஆன், கருநாகு (கன்றுகள்) வாங்குகிறாளாம்.

          கன்றுகளாக வாங்கினால் விலை குறைவு. அணிகலன்கள் வாங்குவதை விடப் பலமடங்கு பலன் தரும். மேலும் கன்றுகளாக வாங்குவதால் அன்றாடச் செலவு என்று ஒன்று அமைவதில்லை. புல்வெளிகள் நிறைந்த நாட்டில், அவை படுபுல் ஆர்ந்து வளவிய, கொழுகொழுக் கன்றுகளாக ஆகும். இடைக்குல மடந்தையின் பசு, எருமைக் கன்றுகளில் இடம்பெறும் முதலீடு ஐந்து, ஆறு ஆண்டுகளில் முதலீட்டைப் போல் பன்மடங்கு பெருகிவிடும்.

       இதனை இன்றைய நடைமுறைப்படிச் சொல்ல வேண்டுமானால் (Cumulative Deposit) எனலாம். பெருங்கல்வி அறிவில்லாத ஓர் இடைக்குல மடந்தை இத்துணைச் சிறந்த காரியத்தைச் செய்கிறாள் என்பதனால் அது அவர்களுடைய வாழ்க்கை முறையை மிக விளக்கமாக எடுத்துக் காட்டுகின்றது என்று அறிய முடிகிறது.