தமிழ் நாடகங்களில் மொழிநடை ஆய்வுச் சுருக்கம் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் நாடகங்கள் பெரும்பாலும் பாடலும் உரைநடையும் கலந்தே எழுதப்பெற்றுள்ளது . நாட்டார் நாடகங்கள் முதல் முதலில் தெருக்கூத்துக்கள் நடத்தப்பெற்றன . ஆகையினால் , அவை அவற்றிற்குத் தகுந்த முறையில் தாம் எழுதப்பெற்றன . பின்னர் அவை அரங்கத்தில் நடிக்கப் பெற்றன . மாற்றங்கள் அதிகமின்றிப் பாடல்களாகவே அவை அமைந்து இடையிடையே சிறிய சிறிய உரைநடைப் பகுதிக் காணப்பெறும் . மேலும் நாடகங்களில் மக்களின் வாய்மொழிகள் வடமொழிக் கலப்பு மிக மிக அதிகமாகிக் கொண்டிருந்தது . அந்நூற்றாண்டின் இறுதியில் ஆங்கிலம் அதிகம் கலந்து விட்டது . மேலும் பக்கத்து மாநில மொழிகளான தெலுங்கு போன்றவை...
தமிழினத்தின்
பொதுமை நோக்கு
தமிழன் தனக்காக வாழக் கற்றனால்லன். தான்
வாழ்வதை விட உலகத்து உயிர்கள் இன்பமாக வாழ எண்ணுவமே தமிழ்ப் பண்பாடாக இருந்தது. ”தனக்கென
வாழாப் பிறர்க்குரி யாளன் பண்ணன்” என்ற தொடர் புறநானூற்றில் வருகின்றது. பண்ணன் மட்டுமல்லன்;
தமிழ் நாட்டில் பிறந்த அனைவருடைய பிரதிநிதிதான் பண்ணன் என வைத்துக் கூறப்பட்டுள்ளது.
உலகில் உள்ள ஒவ்வொருவரையும் தன்னுடன் பிறந்தவராகவே
தமிழ் உள்ளம் எண்ணியது. அதனால் தான்,
”யாதும் ஊரே; யாவரும் ஊரே”!
என்ற தொடர்
இதனை வலியுறுத்துகின்றது. தன் நாடு, தன் மொழி, தன் இனம் என எண்ணாமல் உலகம் அனைத்தையும்
ஓர் இனம் என எண்ணிய பொதுமை உள்ளம் தமிழனை இன்றும் வாழ்வித்து வருகின்றது.
திரைகடல் ஓடியும் திரவியம் தேடிய தமிழர்
உலக நாடுகளில் சென்று தங்கிய இடமெல்லாம் இத்தொடர்பை வலியுறுத்தி வாழ்ந்தனர். தமிழ்ப்
பண்பாட்டை உலகப் பண்பாகவே வளர்த்தனர். இக்கருத்தை வலியுறுத்தவே சேக்கிழார் தமது நூலின் முதலிலும் இடையிலும் முடிவிலும் ‘உலகெலாம்’
எனப் பாடியுள்ளமை உளங்கொளத்தக்கது.
”உலகெங்கும் மேவிய தேவாலயந்தொறும்
மேவிய
பெருமாளே”
எனப் பாடிய
அருணகிரிநாதர் இறைவனிடத்திலும் இவ் ஒருமைப்பாட்டைக் காண்கின்றார். எத்துறையிலும் பொதுமை
காண விரும்பிய தமிழ் உள்ளத்தின் எதிரொலி எனலாம்.
பார்வை நூல்
1.
அழகப்பன். ஆறு.முனைவர்,
தமிழ்ப் பேழை, திருவரசு புத்தக நிலையம், சென்னை – 600 017, இரண்டாம் பதிப்பு –
2001.
Comments
Post a Comment