தமிழ் நாடகங்களில் மொழிநடை ஆய்வுச் சுருக்கம் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் நாடகங்கள் பெரும்பாலும் பாடலும் உரைநடையும் கலந்தே எழுதப்பெற்றுள்ளது . நாட்டார் நாடகங்கள் முதல் முதலில் தெருக்கூத்துக்கள் நடத்தப்பெற்றன . ஆகையினால் , அவை அவற்றிற்குத் தகுந்த முறையில் தாம் எழுதப்பெற்றன . பின்னர் அவை அரங்கத்தில் நடிக்கப் பெற்றன . மாற்றங்கள் அதிகமின்றிப் பாடல்களாகவே அவை அமைந்து இடையிடையே சிறிய சிறிய உரைநடைப் பகுதிக் காணப்பெறும் . மேலும் நாடகங்களில் மக்களின் வாய்மொழிகள் வடமொழிக் கலப்பு மிக மிக அதிகமாகிக் கொண்டிருந்தது . அந்நூற்றாண்டின் இறுதியில் ஆங்கிலம் அதிகம் கலந்து விட்டது . மேலும் பக்கத்து மாநில மொழிகளான தெலுங்கு போன்றவை...
‘இளமையில்
கல்’
·
இளமை என்பது
வளர்ந்து வரும் இளமைப் பருவமாகும். எனவே இளமைப்
பருவத்தில் அறிவு என்னும் செல்வத்தைத் தேடி பெறுதல் வேண்டும்.
·
பசுமையான காலத்தில்
பார்வைக்கு அழகும் அதன் இயல்பும் நம் மனதில் மாறாமல் பதியும். அப்பொழுது உலகில் அறிய வேண்டியவற்றை அறிவதற்கு ஏற்ற
மன இயல்பு இருக்கும்.
·
வீட்டுக் கவலை,
பணப்பிரச்சனை என்று கவலை இல்லாது மாசற்று விளங்கும் பருவம். அக்காலத்தில் கற்க வேண்டியவற்றை
தெரிந்து பதியச் செய்து கொள்வதால் அக்கல்வி, அதனால் வரும் நல்லொழுக்கம் நீங்காது முழுப்
பயனையும் பெற முடியும்.
·
‘இளமையில் கல்’ என்ற ஔவையார் கூறிய அறமொழி இளமைப் பருவத்தைக் கற்பதற்கே
செலவிடு என்று அறிவுறுத்துகின்றது.
·
கல்விச் செல்வம்,
அறிவுச் செல்வம், அறச் செல்வம், பொருட்செல்வம் என்று எல்லாவற்றையும் இளமைப் பருவத்தில் பெறுதல் வேண்டும்.
”நரைவரு
மென்றெண்ணி நல்லறிவாளர்
குழவியிடத்தே
துறந்தார் – புரைதீரா
மன்னா
விளமை மகிழ்ந்தாரே கோலூன்றி
யின்னாங்
கெழுந்திருப்பார்” (நாலடியார் – 11)
இளமை காலத்தில் தேட வேண்டியனவற்றை தேடி, கற்று உணர வேண்டியவற்றையும் அடைதல்.
முதிர்ந்த காலத்தில் ஆன்ற துணையாக இருக்கும். கோல் ஊன்றி நடக்கும் காலத்தில் அனுபவித்தல்
என்பது இயலாது.
இளமையில் கல்வி என்பது இன்றியமையாதக் கடமையாகும்.
Comments
Post a Comment